رواياتى پيرامون محبّت خدا امام صادق عليه السلام مى فرمايد : " كان فيما ناجى الله عزّوجلّ به موسى بن عمران ( ع ) ان قال له : يا بن عمران كذب من زعم انه يحبّنى فاذا جنّه الليل نام عنّى ، اليس كل محبّت يحب خلوه حبيبه ؟ ها انا ذا يا ابن عمران مطلع على احبّاى اذا جهنّم الليل حوّلت أبصارهم من قلوبكم و مثلت عقوبتى بين اعينهم ، يخاطبونى عن المشاهده و يكلّمونى عن الحضور ، يا بن عمران هب لى من قلبك الخشوع و من بدنك الخضوع و من عينك الدموع فى ظلم الليل و ادعنى فانّك نجدنى قريباً مجيباً . " 362 از جمله مناجاتهاى خدا با موسى بن عمران ( ع ) اين بود كه به او فرمود : اى پسر عمران ! دروغ مى گويد كسى كه گمان مىكند مرا دوست دارد و هر گاه شب فرامى رسد در بستر بيارامد و از ياد من غافل شود . آيا چنين نيست كه هر عاشقى دوست بدارد با محبوب خود ، خلوت كند ؟ هان اى پسر عمران ! من از احوال دوستدارانم آگاهم كه چون شب مى رسد ، ديده از دل برگيرند و كيفر من در برابر ديدگانشان به نمايش در مى آيد و در حالى كه مرا مى بينند ، مخاطبم مى سازند و حضوراً با من سخن مى گويند . اى پسر عمران ! خشوع دل و خضوع جسمت را به من بخش و در تاريكى شب ، اشك ريز و مرا بخوان ، كه مرا نزديك و پاسخگو خواهى يافت . كسى از امام صادق عليه السلام شنيد كه مى فرمود : " ما احب الله عزّوجلّ من عصاه ثم تمثل فقال : تعصى الاله و انت تظهر حبّه * هذا محال فى الفعال بديع لو كان حبك صادقاً لاطعته * ان المحب يحب مطيع " 363 خداوند عزّ و جلّ ، كسى را كه از او سر برتابد ، دوست نمى دارد . حضرت